Nefes

Boğulma fobimin tam olarak ne zaman başladığını hatırlamasam da,çocukluğuma dair anılardan doğduğunu siz de tahmin edersiniz.Sanırım ilk olarak boğazıma pirinç tanesi büyüklüğünde armut kaçmasıyla başladı..
Silik silik hatırladığım şeyler arasında ablamla kavga ederken,en ufak bir harekette 'Nefes alamıyorum,nefes alamıyorum.ANNEEEE!' diye haykırışlarım,banyo yaparken suratıma su geldiğinde paniğe kapılmam,denizde boğulma tehlikesi atlatmam,yemek yerken tıkanmam-su içerken dahi- geçiyor.Bundandır ki 21 yaşımda olmama rağmen hala banyo yaparken yüzüme su gelmemesine dikkat ederim,denize 1 metreyi aşmayacak şekilde girerim,hala kardeş kavgalarında 'nefes alamıyorum' diye feryat ederim.Çoğu kez bu gerçek olmasa da.
Ölümümünde boğularak gerçekleşeğine inanırım.Düşünsene gülerken bile kendi tükürüğüyle boğulan birini...Başka türlü ölemem ki.